Afgelopen vrijdag 18 november…..
kon de vlag wapperen op de bouw aan de Kerkring. Op foto 1 zijn Victor en Richard bezig met de vlaggen en op foto 2 zien we deze op de achterkant van de bouw vanaf de doorgaande weg Middelburg-Domburg (de kruising van de Schuitvlotstraat en de Gasthuisstraat). De oplettende kijker ziet vanuit dit perspectief blauwe dakpannen. Dit zijn hergebruikte pannen, maar niet meer door elkaar gelegd met anderskleurige pannen. Aan de andere kant zijn alleen maar rode pannen gebruikt. Dit heuglijke vlaggewapper werd natuurlijk gevierd met bier, bitterballen en kroketten in de bouwkeet, maar voordat het zover was werd eerst een groepsfoto gemaakt: vlnr: Michel, Kees, Victor, Simon Davidse (eindverantwoordelijke van de bouwfirma Van De Linde), zzp-er Harry, die vrijdag aanwezig was om het stucwerk van de gevel te verwijderen, Stefan en Richard. Tony ontbreekt. Hij werkt niet op vrijdag. Van de gesprekken in de bouwkeet kan jammer genoeg niets naar buiten worden gebracht.
Eerder die week was vriend Jan Mora speciaal uit Spanje overgekomen om de bouw te inspecteren. (foto 4) Gelukkig kon deze zijn goedkeuring wegdragen. Dat gold ook voor Jan den Teuling, aannemer uit Waalwijk die met zijn echtgenote een dagje Walcheren deed. Jan was in 1996 onze aannemer in Bunnik. (foto 5) De rij bezoekers werd dit keer gesloten door Kees en Joke Visser uit Bunnik, die –naar wij mogen aannemen- oprecht enthousiast waren. Suus was zichtbaar braaf.
Het dak……
verdient nog wat extra aandacht. De beelden spreken voor zich: op foto 1 zien we een stuk van de voorkant van de smidse aan de Kerkring. Op dit laatste gedeelte van het dak zijn de platen al aangebracht. De achterkant ervan moet nog en op de derde foto zien we een detail van het dakje op de nieuwe bijkeuken aan de achterkant. De gehele achterkant van het dak is te zien op foto 4. De opening voor een van de dakkapellen is al gemaakt. Op het huis zijn de pannen en vorsten al eerder gelegd. Door de overkapping verrijst er boven de smidse een prachtige zolder, een bruikbare verdieping. Overal verspreid staan net zoals op foto 6 kratten met enorme hoeveelheden pannen te wachten. Volgende week liggen ze er allemaal op…..
Er blijven ……
onverwachte bezoekers komen. Vriendin Nieke en haar man Chris Teulings ( foto 1 ) stonden ineens in Grijpskerke en hielden ons –op zondag!- op een aangename manier van het werk. Leuk om bij te praten met iemand die je al zo lang kent. Een paar dagen later fietsten maar liefst 3 nichten van Victor even aan. Op foto 2 zien we van links naar rechts Annemies, Loes en Elly. Echtgenoot Henk staat rechts op de foto en echtgenoot Wout was kwijtgefietst. Serieus? Op Walcheren? Eerlijkheidshalve moet ik bekennen deze informatie uit de tweede hand te hebben ontvangen, want op die bewuste dag afgelopen week liep ik de trotse moederpauw uit te hangen op de jaarlijkse Boekenbeurs in de Antwerpse Expo. Daar mocht ik een workshop creatief schrijven van Geertje (foto 3), gevolgd door een signeersessie bijwonen. Dit alles naar aanleiding van haar boek “ZIN, lust in je leven door schrijven” dat inmiddels aan een 2e druk toe is. Reden om trots te zijn en blij met haar succes. Tijdens de signeersessie in de stand van Uitgeverij AnkhHermes, onderdeel van VBK Uitgevers, stond zij te signeren naast de alleraardigste Paul Jambers. (foto 4) Wie kent hem nog, zowat de uitvinder van de reality- tv bij onze buren in de jaren 70/80 ? Geertje herkende hem onmiddellijk en wij dachten terug aan zijn onvergetelijke uitzendingen over bijzondere mensen: “Overdag is zij een gewone huisvrouw in een Antwerpse wijk, maar ’s nachts…………”
Bij dit alles zouden we vergeten dat er hard gewerkt is aan de Kerkring. Het dak op de smidse is dicht. Op foto 5 zijn Kees (links) en Michel (rechts) bezig onder een strak blauwe lucht en voilà; helemaal dicht. Nu de pannen en de vorsten (in het Zeeuwse dialect veesten) op het laatste stuk, dan kunnen we volgende week vrijdag het hoogste punt vieren. Tegen die tijd zijn de schoorstenen wellicht ook opgemetseld en kan de vlag erop. Bier en bitterballen, daarvan zal verslag volgen.
Voor ons geen herfstvakantie…..
voor de aannemer wel. Maar, zoals ons nationale voetbalorakel ooit zo treffend opmerkte: “ elk nadeel heb ze voordeel”. Helemaal waar. In de afwezigheid van bouwvakkers konden wij voortborduren op het werk dat de Firma Protekta de week ervoor geleverd had. Daartoe was een groot deel van de verdiepingsvloer –bestaande uit prachtige oude planken- verwijderd. Ze waren voorzien van vele lagen afbladderende verf. Evenals de balken waarop ze rusten. Nu iedereen van de werkvloer verdween, konden wij die vele lagen agressief aanpakken. Met vereende krachten brandden we de verf eraf, Tony repareerde de planken (foto 1 ), werkte de lelijke machineslag op de ene nieuwe balk zo goed mogelijk weg. (foto 2 ) Ook ik werd ingezet als vlammenwerper en verfkrabber. (foto 3 ) Ik kan het iedereen aanraden: zeer meditatief werk. Gelukkig kwamen onze vrienden Huybert en Titia uit Utrecht. (foto 4) Een welkome onderbreking, op foto 5 is te zien hoeveel er nog waren te gaan. Dat duurde dus wel de hele vakantie. Vele uren werk, met name voor Tony en Victor. Het resultaat zal prachtig zijn.
Op de valreep van de vakantie kwamen oude bekenden uit Den Bosch; Wim en Annet Hagemans (links op de laatste foto) in gezelschap van hun vrienden de familie Kemperman, eens polshoogte nemen. Wim kon meteen hand- en spandiensten verrichten, hetgeen hij even vriendelijk als altijd, zonder morren deed. Van zijn hand verscheen vorig jaar een prachtig boek over het hoogtepunt van de Brabantse gotiek: “de Sint-Janskathedraal van ’s- Hertogenbosch (geschiedenis van de bouw)” . Een aanrader, op de valreep van oktober geschiedenismaand. En wat een prachtige maand was het. Benieuwd of die voorspellingen over winterse kou in november uitkomen…..
Protekta…..
Zo nu en dan gebeurt er iets dat de moeite waard is om er extra uit te lichten. Het conserveren van de eeuwenoude balken in de woonkamer is zoiets. Werk dat straks niet zichtbaar meer zal zijn, maar wel van groot belang voor de constructie van het gebouw.
De serie foto’s spreekt voor zich. Een ervaren restaurateur van de firma Protekta heeft in één week de balken voor verder verval behoed met veel aandacht, geduld en vakmanschap. Nadat eerder was geconstateerd hoe de balken er aan toe waren, kon het werk beginnen. Dat dit hard nodig is, zien we op foto 1. Weliswaar een prachtige balk, maar inmiddels hier en daar behoorlijk verrot, met name op de aanhechting in de muur. Zo waren er verschillende aan toe.
Het slechte stuk wordt er uit gezaagd (foto 2). Vervolgens komt er een bekisting omheen, die op een speciale manier wordt volgegoten met een soort van kunsthars (foto 3 en 4). Dat moet harden. Alle stukken balk waar dit nodig bleek, zijn een voor een behandeld ( foto 5). Op foto 6 zien we het resultaat nadat de bekisting verwijderd is. Na het schilderwerk zal er uiteindelijk van deze restauratie niets meer te zien zijn. Dat wat mogelijk was om te restaureren en te conserveren voor vele nageslachten, is hiermee prachtig gelukt.
Het wachten is….
op dakplaten. De afgelopen weken was al het werk gericht op het dichtmaken van de bouw. Daarna hebben regen, kou en wind weinig invloed meer op de voortgang ervan. Jammer genoeg is dat niet helemaal gelukt, omdat de dakplaten nog niet geleverd waren op het moment dat de dakspanten van het laatste stuk van het dak klaar waren. (Kees en Richard op foto 1 en 2) Spijtig, het weer was er fantastisch voor de afgelopen weken. Nu hopen we dat het komende week gaat gebeuren en bij voorkeur niet in de stromende regen. Da’s niet aangenaam voor de noeste werkers en niet goed voor het materiaal.
Ondanks al deze dichtmaak pogingen werden er ook een paar essentiële openingen gemaakt. Het kozijn van de voordeur aan de Kerkring werd geplaatst. (op foto 3 treft Rinus de voorbereidingen) Het metselwerk er omheen valt zelden mee. (foto 4)
Foto 5 getuigt van de steeds aan te passen berekeningen ter plekke. Pas daarna kon er verantwoord een opening worden geforceerd voor een deur in de woonkeuken; een soort van ‘achterom deur’. (foto 6 en 7)
Ook werd een begin gemaakt met het opmetselen van de binnenmuur van de bijkeuken. Wordt dit een bijkeuken? Gelukkig lijkt de metselaar te weten waar ie mee bezig is en hij metselt onverstoorbaar door. Het resultaat zal blijken……..
Het is nauwelijks bij te houden….
wat er allemaal gebeurt. Betonnen vloeren worden gestort (foto 1), dakpannen vliegen door de lucht (foto 2) en de stroom bezoekers droogt niet op. Vriend Paul Verwiel viel met z’n neus in de boter. Onder zijn goedkeurende blik werden dakplaten geplaatst, (foto 3) broer Rini constateerde dat het een enorme klus is, (foto 4) Paul en Maria Schweitzer en Fleurtje (foto 5) deden Zeeland aan op weg naar Amsterdam, Karel en Marry Bangma uit Bunnik (foto 6) dronken een bakkie koffie en maakten ter plaatse nog wat prachtige foto’s. In het weekeinde van 1 en 2 oktober genoten we samen met Geertje en Eddie van het soort stranddagen, waar afgelopen zomer menigeen alleen maar van droomde. We willen geen zout in wonden strooien, dus houden we die foto maar in portefeuille……
Als een speelgoedje…..
uit een meccanodoos ontvouwde zich vorige week een imposante bouwkraan, die vanuit vrijwel iedere straat in het dorp te zien was. (foto 1 en 2) Met het grootste gemak werden dakplaten op de spanten geplaatst. (foto 3) Dat alles vanuit de losse pols met een pookje. (foto 4) Na een dag waarop voor het oog spectaculair veel vooruitgang was geboekt, vouwde de kraan zich weer keurig in tot een handzaam geheel (foto 5) en rolde het dorp uit. (foto 6) Spectaculair…….
September…….
is de maand voor mijn ‘seniorenmoment’: op 9/11 werd ik 60. Heel anders dan 50…. De weg naar het pensioen is ingeslagen. Allen die me hiermee zo hartelijk feliciteerden: veel dank.
Gelukkig blijkt september ook een echte bezoekersmaand. Menigeen vond weer de weg naar Grijpskerke. We stellen hun bezoek zeer op prijs en wijden er deze aflevering zelfs volledig aan. Er is een kentering in de reacties waar te nemen. Waar aanvankelijk een lichte verbijstering bij het aanschouwen van ons nieuwe onderkomen overheerste, krijgen we nu steeds meer de reactie ‘wat een mooie stek’, ‘dit gaat heel leuk worden’ tot ‘we begrijpen wat jullie hier zoeken’. Met neme die laatste reactie is erg prettig, want soms ben je kwijt waarom dat ook weer was. Maar goed, achtereenvolgens mochten we neef Guido van Oudheusden en zijn echtgenote Hetty, (foto 1) Frans de Jongh en Marian Lach de Bere (foto 2), de Somertjes (Dré en Elske foto 3), nicht Angela Buijs-Veraart en haar echtgenoot Stan op beschuit met muisjes tracteren (foto 4). Architect Peter de Wit bracht zijn vrouw Agnes mee. (foto 5) Zij combineerde zijn bouwbespreking met een dagje uit in Middelburg. Onbekend met het stadje kon zij niet anders dan concluderen dat dit een bezoek meer dan waard is. Onze Bunnikse vriendinnen Joke van Dijk en Cootje Auer maakten een spontane uitstap naar Grijpskerke. NB In het kader van de beantwoording op de veelgestelde vraag waarom wij naar Zeeland zijn verhuisd, was wellicht de foto van Cootje en mij op een zonnig Domburgs terras verhelderend geweest, maar ja Joke maakte de foto en zou anders niet te zien zijn. Dat zou zonde zijn. We houden die foto achter de hand, kan nooit geen kwaad……
Ook een delegatie van het eerdergenoemde Puiloog kwam de vischgronden inspecteren teneinde volgende jaar de traditie van het vissen om de Kromme Rijn bokaal te kunnen voortzetten. Op de foto (6) zien we van links naar rechts: Jos Pullens, Tjerk de Rooij , Victor, Piet Pulles, Rob van Oudheusden, Theo Verwiel en Piet Teurlings.
Het serieuze werk…….
zet door. Ondanks de regen -die zelfs in Zeeland overvloedig valt- is er veel vooruitgang waar te nemen. Afgelopen week is praktisch de gehele dakconstructie opgebouwd. Het lijkt zowaar weer een echt huis. Dit werk vereist vakmanschap. Het is passen en meten in dit oude pand, waar niks recht toe recht aan is. Op foto 1 en 2 is te zien hoe timmerman Kees de balk die van het dak van de smidse aansluit op het dak van de woning, zorgvuldig passend moet maken; gewoon met een zaag. Op de foto’s 3, 4 en 5 prepareert en plaatst Richard een onderdeel van het spantendak voor de smidse samen met Michel. Het is ouderwets handwerk. De heren vinden het een welkome afwisseling met het ‘moderne’ bouwen. Het biedt ze in ieder geval ook de gelegenheid om hun ambachtelijke vakmanschap te beoefenen en te demonstreren. En hoewel ze niet van Walcheren komen , maar van Zuid-Beveland, kunnen we niet anders dan toegeven dat het uitstekende vaklui zijn. Aan het einde van de komende week zitten de dakplaten misschien tegen de spanten en dan lijkt het wellicht nog weer meer op een echt huis.
Aan de voorkant van het pand –in de smidse- zijn inmiddels de nieuwe kozijnen geplaatst nadat de muurtjes eronder zijn opgemetseld. (foto 6) De oude kozijnen van het huis kunnen worden gerestaureerd.
